auwIedereen die mij een beetje kent weet dat ik graag relativeer over de dood. Niemand kent immers zijn uiterste houdbaarheidsdatum! Soms wordt de dood verwacht, bijvoorbeeld bij terminaal zieke waarbij ik dan nog wel een roep “je kunt op de terugweg zelf ook nog een auto-ongeluk krijgen”. In mijn naaste omgeving is iemand terminaal ziek en bezig aan het laatste stukje, maar ik had hem nog bijna ingehaald...
Ik bezocht een gezellig evenement in mijn geboorteplaats Bergen. Sinds 1928 wordt daar begin augustus het hele dorp versierd met honderdduizenden waxinelichtjes. Een prachtig spektakel! Voor de terugtocht had ik de keuze uit twee routes, snel tussendoor via de duistere polder of een end om via de saaie grote weg. Het was een prachtige zomeravond en er was dusdanig veel volk op de been dat ik het aandorst om de enigszins afgelegen route te nemen. Halverwege bleek dat het een slecht plan was!
Ik werd lichtelijk verblind door een tegenligger en raakte de berm. Met veel moeite en al slippend bracht ik mijn fiets tot stilstand om vervolgens rechtstandig achterover te vallen. Precies op het enige hekwerk wat er in verre omgeving staat. Daar lig je dan, koppijn enigszins verward, “wat happend” maar gelukkig nog volledig bij kennis. Je voelt onmiddellijk dat het fout zit, in mijn geval voelde ik het bloed langs mijn achterhoofd stromen. Dan realiseer dat je een eind van de bewoonde wereld af bent. De eerste de beste passerende fietser aangehouden voor hulp, dat bleek een gelukkige keuze. De mevrouw in kwestie was verpleegkundige... Je kunt het slechter treffen op zo’n moment!
Normaal gesproken komt er dan binnen 10 minuten een ambulance om je verder te helpen, maar in dit geval lag dat iets moeilijker. De centralist die de 112 melding aan nam had geen idee waar wij ons bevonden. Er ontstond een langdurig raadspelletje. Gelukkig kreeg de verpleegkundige wel de instructie om mijn wond af te drukken.. ja maar waarmee? Met de zaklamp van een mobiel licht gemaakt en toen was het wel even schrikken. Mijn witte overhemd was compleet rood van het vele bloed. Veel tijd voor paniek was er gelukkig niet want daar verscheen de ambulance... Wat mij betreft op tijd, ik begon ondertussen best een beetje flauwtjes te worden.
De ambulanceverpleegkundige begon mijn hoofd wond met gaasjes dicht te drukken. Helaas geen resultaat. Heeft u gedronken... nee ik gebruik heel veel bloedverdunners (waarom vertel je dat eigenlijk aan de 112 centrale) meer gaasjes, meer licht “nou u bloed flink meneer”, nog meer gaasjes. “Ik ga dit niet dicht krijgen, het bloed blijft eruit spuiten, ik wil zo snel mogelijk naar het ziekenhuis” riep de ambulance verpleegkundige. Ik werd snel in de ambulance gelegd en terwijl twee ambulanceverpleegkundige mijn wonden aan het dichtdrukken waren zijn we met een noodgang naar het lokale ziekenhuis gesjeesd.
Zelfs daar hadden ze grote moeite met het dichten van mijn bloeding. Het bleek een ader te zijn die vrij diep in mijn hoofd zat. Er moest een chirurg voor uit een operatie gehaald worden, hoewel ikzelf het idee had dat er nooit veel bloed meer kon wezen dus dat dat ook wel vanzelf was gestopt. De chirurg was het met me eens “U heeft hier indrukwekkend liggen bloeden meneer”. Vanaf dat moment ging het weer redelijk volgens protocol. Stevige hoofdwond met bloedverdunners, dat is dus 24 uur observatie met wek instructie en een ct scan van het hoofd. Na een nachtje ziekenhuis kon ik dus mijn eigen drukke leventje weer instapen. Maandag heb ik in ieder geval een afspraak met mijn reumatoloog. Volgens mij hebben wij genoeg gespreksstof...
*Meer foto’s op mijn Facebookaccount