Zorgen voor de toekomst ?

geen gehoor

Op de dag van de democratie rook het in het lokale buurthuis naar stemhokjes en rode potloden. Mafkees kwam binnen en riep dat hij stemmen hoorde, hij kon zich legitimeren dus ook hij kreeg recht van spreken, we leven in een mooi land waarbinnen de lijntjes van het stemhokje mooie dingen mogelijk zijn.

Ik heb zelf wel even moeten zoeken naar de juiste keuze en richting. Als rechtgeaarde Otter kun je Tenslotte niet lichtzinnig denken over waterschappen, maar dat is nou juist weer het mooie van democratie… Iedereen spiegelt op zijn eigen wijze zijn eigen geloof in de politiek.

In ieder geval waren de vele debatten leerzaam. Zo leerde ik dat ziekenhuiszorg uiteindelijk in Den Haag geregeld wordt en dat ze er op provinciaal besluit weinig aan kunnen toevoegen. Hopelijk leef ik lang genoeg om me dit bij de volgende verkiezingen nog te kunnen herinneren, want in de zorg moet echt iets anders!

In ieder geval ook in mijn zorg. Ondertussen begin ik er een beetje van te balen dat iedere keer als ik weer opgekrabbeld ben, er een ander stuk van mijn lichaam mee ophoudt, zodat ik de opgebouwde kwaliteit van leven weer kan inleveren.

Dit keer was het mijn oor wat me dwarsboomde. Ik voelde nattigheid toen de huisarts vertelde dat hij het niet kon thuisbrengen en dat een spoedspreekuur bij de KNO-arts een goed plan leek. Eigenlijk voelde ik al eerder nattigheid, maar dat bleek slechts bloed wat ‘s nachts uit mijn oor sijpelde.

Ook de KNO-arts herkende niet wat er aan de hand was, maar hij kon er wel iets aan doen. Op zijn vakgebied dan. Behendig heeft hij in mijn oor zitten knutselen aan een bloedvat wat op springen stond en deze dichtgesoldeerd. Zeg maar zoals mijn aorta ook gerepareerd is, maar dan minder ingrijpend. Of het van bloedvat in mijn darmen wat ze recent gesloten hebben.

Ik moet nu ineens denken aan dat reclamespotje van het kleine jongetje: “Pap, kun je eigenlijk zonder bloedvaten?” Ik vind het in ieder geval geen leuke trend. Overal in mijn lijf lijken bloedvaatjes spontaan te knappen. Mijn hele lijf rommelt, mijn thorax is onrustig en de hometrainer trekt het nog maar 20 minuten per dag. Nog lang niet niveautje sportschool dus.

Ik voel me koortsig, grieperig, rillerig en koud ondanks mijn zilveren ondergoed. Mijn ontstekingswaarden zijn niet aanwezig zodat de dokters in eerste instantie geneigd zijn me per omgaande retour te sturen.

Het aantal draaideurconsulten, serieuze gesprekken met de dokters in de draaideur- niet het aantal zinloze bezoeken om de artsen aan hun quota te helpen- neemt toe. Natuurlijk komt dat ook omdat ik vaak op de taxi terug zit te wachten, maar ook omdat ik serieuze vragen heb. Nog steeds met de hakken in het zand vechtend met ieder beetje achteruitgang om de Otter in stand houden. Want dat was uiteindelijk mijn keuze!

De man van 6 miljoen

glas en servet
Voor de miljonair

Met alle berichten over het water wat in de toekomst tot onze lippen gaat stijgen, zou je bijna vergeten dat ook de zorgkosten tegen de plinten aan staan te klotsen. Het moderne verkiezingsthema is gelukkig handig gestructureerd in milieuoneliners, waarbij we blij moeten zijn dat we niet op een eiland wonen, anders hadden we ons ook nog druk moeten maken over de afsplitsing van Europa.

Kortom er is een heleboel loos in de wereld, maar daarover schrijf ik op andere websites…

 

In mijn eigen wereld gaat het nog steeds om bijkomen van de meest recente ziekenhuisopname. Het gaat maar moeizaam en ondertussen kijkt het VU nieuwsgierig mee naar mijn vorderingen. Een hele slimme reumatoloog zag dezelfde dip in mijn bloedwaardes als in augustus 2018.

Maar wat zegt het?

Constateren is één, weten hoe te handelen is toch nog iets heel anders. Het wordt uitbesteed aan de cardiologen en longartsen omdat er gelukkig wel gezien wordt dat het zo niet heel lang verder kan.

 

Kan ik dus in de tussentijd een potje “berusten in mijn huidige situatie” spelen. Daar heb ik wel wat hulpmiddelen bijgekregen. Uit het potje speciale verbandmiddelen kwam een collectie zilver tevoorschijn. Handschoenen met daarin verweven zilverdraad wat dan een goede invloed zou hebben op het Fenomeen van Raynaud.

Grootste positieve effect is natuurlijk veel minder last van mijn handen, maar ik zie ook een andere kant. Van het Reumafonds kreeg ik ooit een speldje met de bedoeling om het gesprek op reuma te krijgen. Slechts drie keer in mijn leven werd gevraagd waar het speldje voor was.

Dagelijks leg ik tegenwoordig uit waarom ik handschoenen draag. Behoorlijk effectief evenals de onderkleding met zilverdraad erin verwerkt, aangezien ik het niet meer rillerig koud heb.

 

Of ik de 6 miljoen haal weet ik niet, maar de zorgkosten beginnen ondertussen aardig op te lopen. Toch blijf ik streven naar de 6 miljoen want dat zou inhouden dat ik nog even kan buitenspelen. Met mijn nieuwe Thermo zilver goed, om mij en jullie een beetje warm te houden.

 

Goede zorgen

kritisch of Kritiek

Pas toen ik recent een foto van mezelf op internet zette (Facebook) viel het me op -ook bij de reacties waarvoor dank- dat de impact van mijn recente ziekenhuisopname al met al toch wel heftig was.

Me moeder

Nou had mijn moeder dat ook wel kunnen vertellen, zij werd kordaat de kamer uitgestuurd toen er gehandeld moest worden en dat ook hulplijn niet meer welkom was was veelzeggend. Apart, een paar weken geleden had ik nog een gesprek met een Intensivist over het herkennen van de grenzen van je eigen lichaam. Ik ken nu ook mijn uiterste bloeddruk.

Natuurlijk woorden van eer voor de heldhaftige dokter die mijn leven heeft gered, of moet ik zeggen dokters want het waren er nogal wat op die 12 m² waar ik de afgelopen anderhalve week heb gewoond. Het was uiteindelijk een ingreep via mijn lies waardoor de bloeding definitief tot stoppen werd gebracht, al hoorde ik achteraf dat de dokter die zo geïnteresseerd stond te kijken puur voor de reanimatie, bloed en plasmavoorzieningen was meegestuurd.

Niet grappig

Wat niet echt in mijn voordeel werkt is mijn humor. Ik blijf tot op het laatste moment mijn zwartgallige levensvisie ventileren met als onderliggende gedachte dat zolang er geluid uitkomt het niet dood is! Het moment dat je lichaam in de stress schiet en je in je hoofd ineens overal vocht vasthoudt, is dus niet het moment om over uilenimitaties te beginnen. Of de vraag te stellen of ze de vorige keer katten bloed hebben gegeven omdat er weer een leven vanaf is gegaan.

Maar dat ben ik. En hoe onhandig ook, dat zal ik blijven! Rasoptimist tot in het laatste vezeltje, tot aan het laatste bloedvaatje in me darm, of het nou lek is of niet! Volgens mij maakt het mij tot een bijzonder patiënt. 

 Ik kan de vinger leggen op de dingen die fout gaan en me afvragen hoe “Mien uit Assen” deze zelfde situatie overleeft zou hebben, maar liever kijk ik naar wat er wel goed ging. Zo heb ik met een dokter uit Leiden “Arch” gespeeld. Niet uit wantrouwen, maar omdat ik nou eenmaal een gecompliceerde patiënt ben met veel problemen is het handig om te zien dat er een goed systeem onderweg is. Onderweg, want er liggen nog wel wat privacyhobbels zo hier en daar.

De MDL is een beetje een poeperige afdeling waar het over het algemeen behoorlijk druk is. Veel heen-en-weer-verkeer naar de scan en scope spelonken onder hard toeterende begeleiding van laxerende patiënten. Het klinkt mij niet als de ideale werkplek, verbazing des te meer als ik zie hoe bevlogen de verpleging werkt.

Een dikke dank voor de verzorging!

 

Ik kan me weer focussen op de toekomst. Het was jammer dat mijn trip naar Pisa, waar ik zou deelnemen aan een focusbijeenkomst over SLE, geen doorgang kon vinden, het vliegtuig vertrok eerder dan dat ik uit het ziekenhuis was ontslagen, maar ervaring leert dat de bereidheid tot vechten voor zeldzame aandoeningen als lupus en APS mij altijd mooie dingen en mooie ontmoetingen brengt… En dat het oh zo nodig is!

 

De dokter ziet het zitten

Na een volledige week op bed met een forse inwendige bloeding vind ik nog niet dat het helemaal geweldig gaat. Mijn ontlasting is nog steeds niet normaal van kleur en ik voel mij megalomaan slapjes.

Natuurlijk een “conditie dingetje” want van dood op bed liggen gaat je lichaam gierend achteruit. In ieder geval een beetje in beweging dus, waarbij het goed is om te ontdekken dat de afdeling een heuse bed fiets heeft.
Vanmiddag zijn twee van mijn drie extra levenslijnen (infusen) verwijderd en als ik zo stabiel blijf vertrekt morgenochtend het katheter.

Vanaf vandaag gaan we weer aan de antistolling, al moet ik natuurlijk eerlijk zeggen dat ik in de tussentijd keurig netjes overleefd heb op spuitjes fraxiparine, aangezien ik als APS patiënt extra aan mijn ontstolling moet denken.

Als de zaken zo voorspoedig blijven gaan kunnen we gaan nadenken over vertrek uit het Alkmaarse ziekenhuis. Hopelijk naar huis huis want de Amsterdamse optie houdt in dat het nog niet over is met het geschijt…eh… gezeik

De grenzen opzoeken

Ik zal het met de foto’s moeten doen.

Het was een bijzonder heftig dagje gister.

Wakker geworden met een HB van 4 voelde ik mij niet echt lekker. Rond 10 uur vond mijn lichaam het genoeg geweest en besloot er alvast vandoor gaan.

Mijn eenpersoonskamer werd omgebouwd tot privé intensive care en er werd heroverwogen mij daadwerkelijk naar de IC over te plaatsen.

Groot voordeel was wel dat het voor iedereen duidelijk was dat er iets moest gebeurd. Dus met spoed door CT en meteen door naar de katheterisatie voor een interventie.

Vanuit de lies is een bloedvat in de darm dichtgemaakt, andere bloedingen werden niet gezien. Dus vandaag gaat de boeken in als herstel dag en controle dag. Je moet er toch niet aan denken dat je dit alle dagen moet meemaken, al was de situatie zo ernstig dat het niet uit te sluiten valt.

Ook een mooi moment in onze tijdrekening is precies 3 jaar geleden, toen twee knappe thoraxchirurgen mij eindelijk verloste van de tikkende tijdbom in mijn borstkas.

Ik zeg leve de medische wereld, leve de wetenschap en vergeet er niet van te genieten, zoals ik deze week weer leerde kan het zomaar ineens afgelopen zijn!

Ook leve het meeleven, mijn naaste kregen het de afgelopen dagen weer behoorlijk voor hun kiezen. Het is goed om te zien dat er dan steun geput kan worden uit de vele hartverwarmende reacties, waarvoor dan

Van Arm tot Darm

Medicine man by NardjaKerkmeer.nl

Het gaat nog steeds niet erg lekker met onze gezondheidszorg. Wel de capaciteit om er a la minuut een videopil door te schieten maar weekend…..overuren… dus maandag pas uitlezen. In de tussentijd houden we de otter wel in leven met bloedtransfusies en extra vocht.

Er is nog steeds een actieve darmbloeding die gepaard gaat met veel bloedverlies en die ondertussen het zorgvuldig opgebouwde medicatieritme in de war begint te gooien.

Gelukkig is het weekend afgelopen zodat alle knappe koppen weer 5 hele dagen de tijd hebben om de Otter uit zijn lijden te verlossen.

 

Internal affairs

Pil

Woensdag 20 februari viel het al op dat er bij vlagen een bovenmatig winderigheid aanwezig was. Uiteindelijk bleek dit terug te leiden tot een inwendige bloeding, wat met mijn medische achtergrond gegarandeerd goed is voor een ambulancerit.

Nu een paar dagen later is de bloeding nog steeds niet gestelpt de oorzaak nog niet boven water.

De verwachting is dat een videopil voldoende aanknopingspunten gaat vinden om de lekkage permanent te kunnen verhelpen.

De kers op de taart

Kers zonder taart
De Kers en de Twist

Het leuke van “niet weten hoe je het moet verwoorden” is dat je dus op zoek mag naar metaforen die het wel vertellen. Ik kwam uit bij de kers op de taart, maar dan natuurlijk wel met mijn eigen twist.

Handicap dat is toch iets bij golf!”

Ik weet ook wel dat als je me van een afstandje observeert het allemaal mee lijkt te vallen. Totdat ik uit mijn comfortzone gesleurd wordt. Iets wat ik zelden laat gebeuren omdat ik precies weet waar ik mijn handicaps heb liggen.

Toch gebeurde het mij de laatste tijd een paar keer, een balletje kan raar rollen! Ik weet dat ik niet goed ben in dubbeltaken. Dat doe ik dus ook zo min mogelijk, denk aan iets gemakkelijks als autorijden, of iets moeilijker een tekst hardop voorlezen.. Ondanks een geldig rijbewijs zal je me niet gauw in een auto zien omdat ik weet dat mijn hoofd de impulsen van het moderne verkeer niet meer verwerkt, net zoals voorlezen ondertussen wel is afgeleerd.

Paaseiland pil

Soms denk ik nog wel eens, “zal ik heb proberen” maar eerlijkheid gebiedt te vertellen dat de laatste keer dat ik dat dacht het 2015 was. Alweer vier jaar terug. Teleurstellend hebben we moeten constateren dat mijn Paaseilandpillen ergens in de achterliggende jaren hun kracht hebben verloren, waardoor mijn lijstje met laatste redmiddel helaas is gekrompen. Zolang ik het niet hoef voor te lezen kan ik er verhalen over vertellen!

De lokale snackbar introduceerde deze week een flipperkast. Gaaf daar was ik gek op! Ik zal wat ballen verschoten hebben. Dus meteen eurootjes wisselen en ballen maar. Ballen werd balen aangezien de motoriek in mijn rechterhand niet samenwerkte met de verwerking van datgene wat er gebeurde tussen de flippers. Bovendien stroomde de energie mijn bovenkamer uit omdat de bal de regie had. Een confronterende werkelijkheid!

Voor mezelf ook weer een leermoment, aangezien dit dus toch wel keihard bevestigd dat er iets mis is. Zelfs dat is lastig te vatten in een moment. Een onverwachte ontmoeting met een willekeurige professor resulteert in een haarscherpe analyse van mijn denkraam. Hij zou mij eens moeten zien ballen, flipperen maar niet in de auto, daar is hij me toch te waardevol voor.

De kers

in 2006 kreeg ik een diagnose van een vage aandoening. Het leek mij onvoorstelbaar dat ik de enige was en het ging er bij mij niet in dat er met de toenmalige internet kennis geen website of patiëntenverenigingen over was.

Het was het begin van een enerverende reis door een hobbelig medisch landschap. Maar ondertussen begin ik de structuren te herkennen en maken vele cursussen die ik via mijn patiëntenorganisatie NVLE volg het mogelijk om een verschil te maken.

En de taart

Anno 2019 krijgt de reis een Europees vervolg, vele dingen worden toch in de Europese Unie geregeld en landelijk zijn we met de komst van project-Arch al dusdanig gevorderd. Bovendien is dit project zo goed opgezet dat de Europese spin-off appeltje eitje moet zijn.

Dus ik ben officieel toegetreden tot het Europese referentienetwerk voor zeldzame aandoeningen, met als specialiteit de ervaringsdeskundigheid van APS.

Voor mij een heleboel nieuwe afkortingen en begrippen in dik medisch Engels en waarschijnlijk een iets beter gevulde agenda, maar die kan ik hebben! Al hoop ik op persoonlijke titel dat mijn gezondheid zich een heel klein beetje stabiliseert in plaats van langzaam leegloopt.

Ik merk het aan alles dat ik er slechts gedeeltelijk ben. Noem het de kers op de taart, het fluffy laagje humor wat mijn leven zo lekker maakt, lijkt te missen. De wonderbaarlijke wederopstanding voelt tegengehouden door anderhalve meter grond en zelfs daar weet ik niks leuks mee te doen.

Is het dan allemaal kommer en kwel?

Natuurlijk niet:

het zonnetje begint weer lekker te schijnen,

het vaarseizoen komt er weer aan,

Lekker op de boot in bedekte vormen,

ik zie mezelf wel staan!

Bij vlagen werkt mijn dicht gen,

soms ook niet genoeg

broddelwerk in termijnen

als komende uit een kroeg

ik kon nog wel even doorgaan maar ik vond het zojuist genoeg!

 

En nou juist daar mis ik de krenten in de pap. Waarschijnlijk niet als enige valt het mij op dat ik aan mijn tekstwerk te weinig tijd besteed. Klopt want het is er niet… Het voelt een beetje alsof ik de hele dag achter de feiten aan struikel en de prioriteiten anders moet verdelen. Is, zo zult u vragen, dan dat Europese werk wel een goed idee? Ik vroeg het me ook af…

De opgedane kennis en het reeds gemaakte netwerk tellen zwaar mee in mijn overwegingen. Al hoop ik wel dat er op korte termijn een klein beetje verbetering in mijn gezondheid optreedt omdat ik anders inderdaad vrees dat met de last van de grond die op mij ligt een hoop effectiviteit verloren gaat.

In dat licht bezien is het wel goed om te weten dat ik letterlijk binnenstebuiten gekeerd wordt in mijn favoriete ziekenhuis, al moet ik wel gaan wennen aan de prijs van een samengang met het AMC, omdat de dermatologen in hun wijsheid besloten hebben voortaan vanaf de AMC locatie te functioneren. Het mysterie van de darmen wordt vanaf de VU locatie Boelelaan ontrafeld door middel van een videocamera al wordt de mogelijkheid van een eenmalig incident ook niet uitgesloten. De prijs van moderne wetenschap en weer een euro in mijn “ik weet het niet bakje “.

Over prijzen gesproken

Zonder alle creativiteit in mijn hoofd was ik natuurlijk op voorhand kansloos voor mijn jaarlijkse uitje naar reuma zorg Nederland, voor daar waar het de Edgarsteneprijs aanging. De beste manier om te netwerken met andere getalenteerde schrijvers met een reumatische aandoening.

Gek genoeg mocht ik toch komen opdraven voor het ophalen van een eervolle vermelding en een geweldige lunch. Moet ik nog vertellen dat ze geweldige kersentaart hadden?

Sander

Taart zonder kers
Geen Kers, wel taart als plottwist

Mijn inzending: “Sprookjes” is vanaf vandaag gepubliceerd op mijn website otterig De overige inzendingen, behalve de winnaar want die maakt nog een kans op de Europese prijs, vindt u binnekort op de website van reumazorg Nederland

Het Europese netwerk Recconnet geeft wellicht een inkijkje in mijn nieuwe Europese speelveld.

*Project-Arch: in samenwerking met Reuma Nederland en medisch specialisten met een bijzondere interesse in APS wordt er gewerkt aan een betere herkenning en behandeling voor APS-patiënten. Speerpunten waren het vaststellen van expertise centra en specialisten en het bereiken van consensus over de behandeling bij de diverse variaties.

Meer informatie over Arch vindt u op deze website

Balans

Stilte vanuit geloof

Ik zie mijn gezondheid als een grote holle bamboestok gevuld met droog zand. Als je ermee door de woestijn loopt verlies je zo af en toe eens een korreltje zand, maar heb je genoeg om dat te compenseren. Houd je hem echter scheef dan loopt de inhoud er echter snel uit. Hoe schuiner hoe sneller.

Dat is dan ook de reden waarom mijn hakken in het zand gaan als de gezondheid niet wil. Ik heb in een verleden al eens geleerd dat datgene wat je inlevert geen garantie geeft voor wat de toverkuren in het vu opleveren. Het blijft een slechte Tango met iedere keer twee stappen achteruit en maar eentje terug.

Achtersteboven


telt onderaan de streep

Als ik vandaag een stapje naar achter zet en mijn afgelopen half jaar in helikopterperspectief bekijk, ben ik werkelijk waar achteruitgevlogen. Natuurlijk, de knappe koppen hebben er met een revalidatie en Paaseilandpillen wel weer een beetje leven ingedreven, maar de lijn onderaan de streep gaat nog steeds te hard.

Ik wil teveel, ik vergeet te veel en ik wil teveel vergeten. Maar ik wil ook koesteren en vasthouden. Datgene wat mij mij maakt. Ik ben het te vaak kwijt om het glimpje ervan terug te zien op het moment dat ik de moed verlies. Met het zwaard van Damocles dat de porties nipt in vergankelijke stukken knipt. Vleugjes van de toekomst met een rouwrand als korst.

Niet weten wat komt en gaat. Slechts gissen als een wijze raad. Het moment pakken gewoon omdat het kan, of uit handen laten glippen omdat dat er staat. Wispelturig, knorrig en dan ineens storm in mijn hoofd die beterschap beloofd!

Mijn wereld is op dit moment geen eenvoudige. Bij het zien van de serie Stuk, NPO, werd royaal aandacht besteed aan het revalidatiewoord Heliomare. Een plek waar ik zelf ook ooit in een ver verleden weer tot mens ben gebracht. Niet alleen nu confronterend, maar ook om te zien hoe mensen met minder om moeten gaan.

En dan mag ik ineens weer niet klagen, of heeft ieder zijn eigen lot, die hele grote knoop in je maag die toekomst heet, met de garantie tot op de hoek en mazzel als je het morgen nog weet!

Net als in de film

vogel
Kraai

Het vrijwilligerswerk geeft mij mooie kansen om de persoonlijke vaardigheden te vergroten. Zo heb ik al een paar keer cursus gehad om mezelf en mijn thema’s beter te presenteren, het beeldend te vertellen, mooi op te schrijven en het beter gevonden te krijgen in Google.

Nou niet dat ik direct van plan was om aan te schuiven bij RTL Boulevard, 6 inside, De Wereld Draait Door, Jinek en wat er nog maar meer na Sesamstraat wordt uitgezonden -dat weet ik eigenlijk niet goed want dan lig ik meestal al op bed- maar toen ik de cursus ‘mediatraining’ voorbij zag schuiven dacht ik waarom niet!

Dat is het leuke van vaardigheden bijleren. Je weet nooit precies wanneer en waar het van pas komt, maar het zal niet in de weg zitten. Al dat lagere school rekenen heeft me nooit tegengehouden om wiskunde te begrijpen. Ik verwacht niet dat ik met een dag cursus meteen de ideale gast ben, maar hoop eigenlijk te leren dat mijn karakter veel compenseert.

En zo gaandeweg heb ik uiteindelijk natuurlijk wel een heleboel te vertellen. Over “Gruwelijke medische onderzoeken”, die ik in mijn Engelse blog: “Top-down-Bottom up!” noemde… “Overleven met een bubbel in je borst” en “chemo voor gevorderden”. Je maakt als chronisch optimist wat mee.

Serieus, als ik nog eens de tijd krijg om een paar boeken te schrijven dan heb ik wel tekst voor de letters. Zo hier en daar oefen ik stiekem het beeldend vertellen en zie ik menig traantje de ooghoek verlaten. Ik zie kansen, of eigenlijk vermoed ik dat die er zijn want de ogen zijn op dit moment niet de meest optimaal functionerende lichaamsdelen die ik heb.

Top down…Buttum up!

Er zijn er nog steeds een paar andere die ook wat haperen. De longen blijven lastig bij het trekken van sprintjes en andere plotselinge heftige inspanningen zoals traplopen. Grappig is wel dat mede door alle technieken die ik heb geleerd tijdens de revalidatie van de afgelopen herfst, het sporten wel erg goed gaat. Zie het als dieselmotor, het heb even nodig om op gang te komen, het gaat niet hard, maar het gaat wel door!

Ook de darmactiviteit lijkt bij vlagen wat hyperactief. Dat ik niet voor niets voor deze worden heb gekozen mogen eufemistisch worden opgevat. Het al oude grapje over verkeerd op gegeven bij de burgerlijke stand (San-De-Rotter) blijkt toch een kern van waarheid te bevatten.

Het maakt mijn agenda vol de komende weken, nog los van al mijn activiteiten voor de patiëntenvereniging. Meepraten in diverse (internationale) focusgroepen, doktersbezoeken, vergaderingen en netwerkbijeenkomsten….

Maar dat is net als in de film… Ik wil het!